امروز : 28 آبان 1397

چگونه لامپ برق نورمی افشاند؟


شنبه 24 آبان 1393 - 13:55


امروزه لامپ ها به عنوان منابع روشنایی در تمام شهرها, ساختمان ها و هر مکانی که ردپایی از انسان است وجود دارند. آیا تا کنون با خود اندیشیده اید اولین بار لامپ کجا و چگونه تولید شده است.


چگونه لامپ برق نورمی افشاند؟

هامفري ديوي دانشمند انگليسي در سال 1800 دست به يك سلسله آزمايش هايي در زمينه ي الكتريسيته زد. وي چيزي در اختيار داشت كه ما آن را امروز باتري برقي مي ناميم.
ديوي با باتري بسيار ضعيف خود آزمايشي انجام داد. نخست چند رشته سيم را به ته آن وصل كرد و سـپس بر سر ديگر هر يك از آن سيم ها، يك تكه زغال چسـباند. آن گاه مشـاهده كرد كه از برخورد و جـدايي تكه زغال ها جرقه بر مي جهد. ديوي نام آن را« قوس برقي» نهاد و نخستين وسيله اي بود كه ثابت كرد، بشر مي تواند از نور برق استفاده كند. اين دانشمند در مرحله ي ديگر دست به انجام آزمايش ديگري زد: يك سيم نازك از جنس پلاتين را برداشت و آن را به جاي دو عدد از آن تكه زغال ها به گونه اي نهاد كه سر هر دو سيم، به هم متـصل گشتند. اين بار مشاهده كرد كه جريان برق از درون باتري وارد سيـم پلاتيني شده، آن را به گونه اي گرم و برافروخته مي كند كه مي تواند نور افشاني بنمايد. اين نخستين لامپ برق ساده بود كه به دست هامفري ديوي اختراع گرديد ولي اشكال بزرگي كه داشت آن بود كه منبع روشنايي اش بسيار ضعيف بود. يكي از شاگردان ديوي به نام مايكل فاراده به آزمايش ديگري دست زد، آزمايشي كه او را در تكميل مولدهاي برق موفق نمود. از آن پس با استفاده از موتورهاي بخار، مولدهاي برق را به كار انداختند و منابع نيرومند تري براي توليد برق در اختيار گرفتند. در همان روزها مردي به نام توماس اديسون در امريكا سرگرم آزمايش با افروزه هاي زغالي بود. افروزه هاي زغالي رشته هاي نازكي از زغال بود كه به صورت الياف مورد استفاده اين دانشمند قرار مي گرفت. چون برق را در اين افروزه ها به جريان مي انداخت مي ديد كه گرم و برافروخته مي شوند. ولي چه سود كه در هواي آزاد افروزه هاي زغالي، خود مي سوختند و زود از بين مي رفتند. براي رفع چنين مشكلي، اديسون آمد و افروزه هاي زغالي را درون يك لامپ شيشه اي قرار داد، و هواي داخـل آن را نيز به كمك تلمبه مخصـوصي خارج كرد. اين بار ديد كه افروزه هاي زغالي به خوبي افروخته شده، روشنايي پخش مي كنند. در ضمن چون در فضاي داخل لامپ، اكسـيژني وجود نداشت، افروزه هاي زغالي با سوختن از بين نمي رفتند. پس بدين گونه بود كه نخسـتين لامپ برقي به دست اديسون ساخته شد و بشر در پرتـو اين اختراع بهره هاي فراواني برگرفت. براي تكميل اين اختراع، دانشمندان گام هاي ديگري برداشتند. مثلاً ديدند هر چه آن افروزه ها را بيشتر حرارت بدهند، روشنايي بيشتري از آن ها پديد مي آيد. آن گاه به اين انديشه فرو رفتند كه موادي را جستجو كنند كه تاب تحمل حرارت هاي شديدتري را داشته باشد. يعني حرارت بسيار ببيند، بي آن كه خود ذوب گردد. يكي از موادي كه چنين امتيازي داشت فلزي بود به نام تانتال كه تا حرارتي برابر با 2837 درجه سانتي گراد نبيند هرگز ذوب نخواهد شد. در سال 1905 اين فلز را به صورت تارهاي نازكي در آوردند و در صنعت لامپ سازي مورد استفاده قرار دادند. بهتر از اين، فلز ديگري بود به نام تنگستن كه براي ذوب شدن به يك حرارت 3370 درجه اي نياز دارد. اما نخست، كسي نمي توانست آن را به شكل تارهاي نازكي در بياورد. ولي با گذشت زمان اين اشـكال نيز بر طرف گرديد، به طوري كه هم اكنون لامپ هاي برقي مجهز به افروزه هاي تنگستني، از متداول ترين لامپ ها در جهان به شمار مي روند. 

 


لامپ     روشنایی     برق     الکتریسیته     انرژی     ادیسون                    


chapta




آخرین اخبار